De zaterdag voordat het toernooi begint is een dag vol verplichte, toch leuke nummers.  We moesten om 10uur verzamelen voor de eerste briefing.  Daar stonden ook de sponsors. Specsavers sponsort samen met Refsworld de scheidsrechters dit jaar. Ook bij de World Homeless Cup heeft de commercie toegeslagen, maar zonder sponsors is zo'n groot toernooi simpelweg niet mogelijk. Na deze plichtpleging op naar het stadion waarbij we van ver al de limmericks en de songs konden horen.

Eenmaal aangekomen onder de rook van de Eiffeltoren stond ons scheidsrechters een nieuwe verrassing te wachten. Wij moesten namelijk de  demonstratiewedstrijd spelen met gesimuleerde overtredingen, zowel technisch als fysiek, en Harry, de Australische scheidsrechters, gaf dan commentaar  waarom er gefloten werd.  In de brandende hitte van 33 graden was het een 'hell of a job' om te voetballen. Ik heb nu veel respect voor de voetballers gekregen. Ik ben de tweede helft maar gauw gaan keepen, anders had ik helemaal geen adem meer.  Maar wat een eer om voor 64 teams te mogen demonstreren hoe de internationale regels zijn. Zelfs bij ons scheidsrechters was er naderhand discussie over de vraag,  hoe de regels geïnterpreteerd moeten worden. Elk land heeft namelijk aangepaste regels.

Om vijf uur naar het imposante Stade du France voor de loting. De Nederlandse dames hebben een zware poule, maar zijn zeker in staat om bij de laatste acht te eindigen. Ze begonnen tegen Colombia, maar verloren omdat het gewoon niet liep. De Nederlandse heren hebben het getroffen in poule H met o.a. Zwitserland, Ghana en de USA. Ze ontlopen voorlopig de Fransen, die de openingswedstrijd  tegen de Portugezen gelijk verloren met 7-4,  en de Brazilianen, Duitsers en Engelsen. Ons herenteam begon tegen Zwitserland en won overtuigend. Collega Michel en ik zaten samen met onze Deense collega in één team. Michel begon zijn WK met Polen tegen Tsjechië. Op papier een moeilijke en harde wedstrijd. Polen walste chter met 9-2 over Tsjechië heen. Daarna was het mijn beurt om gelijk de openingswedstrijd van de huidige wereldkampioen, Brazilië, te mogen fluiten tegen Oostenrijk.

Brazilië was duidelijk een maatje te groot voor Oostenrijk.  Daarna mocht ik Zuid Afrika- Zweden fluiten.  Zuid Afrika is een heerlijk team, ze komen vol
dans en zang het veld op en spelen zeer sportief. Michel's tweede wedstrijd was Namibië tegen Hong Kong. Waarna ik mijn laatste wedstrijd mocht fluiten
tussen Roemenië en Indonesië. Deze harde wedstrijd werd door Indonesië met 4-5 gewonnen. Ik moest regelmatig mijn handelsmerk, 'Shake Hands',  toepassen na een wat hardere overtreding. Ik heb zondag maar één keer in  mijn zak naar mijn zakdoekje hoeven grijpen bij de Brazilianen tegen Oostenrijk. Na mijn neus gesnoten te hebben, volgde het gebruikelijke handenschudden en bëeindigde ik ook deze wedstrijd met net zoveel spelers als we begonnen. Dit vond ik veel beter, omdat een blauwe kaart (te vergelijken met een gele kaart in Holland) nogal wat consequenties heeft voor de desbetreffende speler. Niet alleen moet het team dan twee minuten met één speler minder spelen maar de speler die de blauwe kaart krijgt mag ook de hele wedstrijd niet meer
meedoen. Dit is dus een dubbele straf die ik heel zwaar vind.

Naast deze wedstrijden moesten Michel en ik ook nog zes wedstrijden vlaggen. In tegenstelling tot de Nederlandse Dutch Homeless Competitie wordt op het WK door één hoofdscheidsrechter gefloten die wordt bijgestaan door twee grensrechters die elk de twee verdedigers in de gaten houden en erop toezien of er geen spelers in het doelgebied lopen en/of de keeper niet uit zijn doelgebied komt. Daarnaast houden zij zich ook bezig met de  wissels. Ze staan elk bij één van de twee spelersingangen en controleren op die manier de wissels . Hoe dan ook morgen weer een mooie dag hier en op naar een nieuw WK-dag.
óóPaul Nagtegaal