Zondag:  de dag van de vele finales die de Homeless World Cup rijk is. Zo heb je de Inspiration Cup en de City Cup. Alle Cups staan voor een bepaalde ranking in het toernooi. Dus eigenlijk speel je nog een competitie. Dit betekent ook dat de minder begaafde teams een kans krijgen om een kampioenschap te pakken. Prachtig om een hele middag finales en troostfinales te fluiten. Daarnaast heb je natuurlijk de hoofdtoernooien voor dames en heren. Daar draait het eigenlijk allemaal om:  The Homeless World Cup for Men en Women. Na de halve finale te hebben gefloten van het hoofdtoernooi tussen Mexico en Brazilië voor mannen weet  je dat je geen finale meer krijgt. Maar ook de wedstrijden om de 3e en 4e plaats hebben  wat aparts. Ik begon de dag met volgepakte tribunes aan de wedstrijd tussen de Filippijnen en Tsjechië.  Helaas voor de vele Filippijnse supporters op de tribune was het Tsjechië die met 7-9 aan het langste eind trok. De Filippijnen werden toch nog achtste en voor een Aziatisch land is dat een goede notering. Een ander land dat iedereen verbaasde, was Indonesië. De nummer 10 van hun team werd zelfs bekroond als de meest waardevolle speler van het WK. Elk jaar zijn de spelers anders, dus je weet nooit  de sterkte van de teams. Elk jaar komen grosso modo wel dezelfde landen bovendrijven, zoals Brazilië Engeland, Mexico, Polen,  en dit jaar dan ook Schotland. De grote outsider won het toernooi terwijl de torenhoge favoriet in de mannenfinale Mexico was. Ik denk dat ze na hun topper tegen Brazilië gisteren dachten dat ze al wereldkampioen waren. Helaas werden ze dat niet en kunnen ze de Cup volgend jaar in hun eigen land niet verdedigen.
 

Ik mocht als bewijs voor geleverde goede diensten ook nog als vierde official optreden bij Hary, de Australische scheidsrechter die voor de finale was aangesteld. Eigenlijk sta je er dan wel een beetje voor piet lut bij. Maar het meemaken van de finale was wel heel erg top. Ik zou ook nooit vijfde of zesde scheidsrechter op het veld willen en kunnen zijn. Als je trots zegt dat je als bijvoorbeeld zesde scheidsrechter Europa in mag, sta je voor aap. Ik floot 's morgens met collega Michel. Hij mocht de fluit hanteren bij Frankrijk- Namibië en het thuisland maakte toch de verwachtingen nog een beetje waar door deze wedstrijd te winnen. Eigenlijk vielen ze een beetje door de mand met geen plaats bij de eerste tien. Michel hanteerde ook nog de fluit bij de troostfinale tussen Brazilië en Kenia. Ik was zijn assistent en dat gaf toch ook weer een lekker gevoel om met zijn tweeën dit soort wedstrijden te managen.  Het geeft iets extra's. Daarna mocht ik nog de fluit hanteren bij de dames super troost finale tussen Argentinië en Brazilie. Dit is altijd een enorme Zuid-Amerikaanse derby om de 3e en 4e plaats. De Brazilianen wonnen met twee doelpunten verschil. Ondanks het feit dat ik zowel de dames als de heren had laten verliezen, kwamen de spelers en begeleiding bij de prijsuitreiking toch nog vragen om hun voetbalshirt te signeren. Dit was toch ook weer een wereldervaring.  Je voelt je op dat moment een internationale ster. Ze willen ook allemaal op de foto met je. Ik geloof dat ik wel 200 handtekeningen heb uitgedeeld en op nog meer foto's met spelers, speelsters en teams sta. Om weer kippenvel van te krijgen. Ook als na zo'n wedstrijd een speler die verliest huilend in je armen valt,  is een unieke ervaring die me veel doet.

Tijdens de prijsuitreiking waren de scheidsrechters als eerste aan de beurt. We werden geroemd voor ons fantastische optreden en er was op de evaluatie meetings maar één klacht binnengekomen over ons optreden. Dit zegt toch ook weer dat ze de beste scheidsrechters uit de hele wereld hadden uitgenodigd, en ik hoorde bij de top drie met een uitverkiezing van de belangrijkste halve finale in het hoofdtoernooi tussen Mexico en regerend wereldkampioen Brazilië. Wat een heerlijke ervaring en herinnering. De emotie en ontlading tijdens en na de prijsuitreiking was enorm en het duurde ongeveer drie uur voordat ik naar de kleedkamers kon. Met zoveel nieuwe 'kennissen' die me allemaal de hand wilden schudden, met me op de foto wilden, mijn handtekening wilden of me gewoonweg wilden aanraken alsof ik een voetbal- of popidool ben. Van de afterparty wordt altijd veel verwacht,  maar die valt eigenlijk altijd tegen doordat
iedereen moe is en zoveel te verwerken heeft dat je eigenlijk met hele andere dingen bezig bent dan feesten. Ik weet dat dit raar klinkt uit mijn mond, maar voor mij hoeft dit niet. Wellicht een goeie tip  voor volgend jaar is om dit een dag later te doen. Ik ben nu nog bezig met alle mooie ervaringen te verwerken en heb nog genoeg stof om te vertellen. Ik zal dat morgen doen met een nabeschouwing en dan zijn de meeste emoties ook verwerkt.

Woensdag begint het gewone leven weer na vier weken in hotels te hebben gewoond. Het gewone ritme weer oppakken en niet elke dag naar het stadion hoeven is iets waar ik nu ook weer naar uitkijk. Ik dank  god op mijn bloten knieën dat ik zo beschermd ben opgevoed door mijn ouders, als je dan twee weken ervaart wat voor een enorme ellende er achter elke deelnemer schuilgaat. Wat die spelers en speelsters allemaal in hun jonge leven hebben meegemaakt is hartverscheurend. Ik was ook blij dat bijvoorbeeld de Nederlandse speler Mac-Nack van het herenteam vertelde dat hij door deze wereldervaring deze week zijn Ict-opleiding weer gaat oppakken en afmaken. Daar gaat het om. Een reden proberen te faciliteren dat ze weer structuur en ritme in hun leven krijgen. Ik weet dat je nooit iedereen kunt helpen. Maar als  iemand  weer terug op de rails komt, maakt dat in mijn beleving het allemaal waard om deze slopende dagen in touw te zijn.

Morgen zal ik nog een keer alles de revue te laten passeren met vele nieuwe topervaringen. Want het blijft toch een heel ander toernooi als de gemiddelde wereldkampioenschappen. Bis Morgen. Paul Nagtegaal