DE LAATSTE DAGEN VOOR  DE HOMELESS WORLD CUP 2011

" Kriebels in mijn buik en aftellen" 

 
Een voorbeschouwing van Paul Nagtegaal, hoofdscheidsrechter Dutch Street Cup en scheidsrechter op de Homeless World Cup in Parijs.
 
 Nog 7 nachtjes en dan barst onder de rook van de Eiffeltoren de Homeless World Cup 2011 los. Ik krijg weer kippenvel als ik terugdenk aan de openingsceremonie op de Copacabana in Rio de Janeiro in 2010. 48 landenteams liepen toen hand in hand mee en brachten liedjes en limmericks van hun eigen land ten gehore. Vooral die van Nieuw Zeeland zal ik nooit vergeten. Een geweldig met dans opgevoerd nummer. De liedjes, yells en limmericken werden tijdens de indrukwekkende vlaggenoptocht gezongen door teams die kwetsbare doelgroepen zijn. Ze hadden in hun eigen land de Homeless Cup gewonnen en vertegenwoordigden hun land op het WK. Alle spelers en begeleiders waren daar enorm trots op.  Dit jaar zal het WK nog groter opgezet zijn. Maar liefst 64 landen doen mee. De Homeless World Cup is inmiddels in de hele wereld bekend.
 
Na de indrukwekkende optocht over de Copacabana en de openingsceremonie in het stadion werd de openingswedstrijd gespeeld  tussen gastland Brazilië en de winnaar van 2009,  Oekraïne. Deze wedstrijd werd door onze Australische collega, Harry Milas, goed gefloten met alle spanning die bij zo'n wedstrijd hoort. Samen met mijn Nederlandse collega-scheidsrechters en vrienden, Michel van Oudheusden en Mike Medina, genoten we van de entourage en alles wat er over ons heen kwam tijdens het WK in Brazilië. Ook de onderlinge band tussen de uit verschillende werelddelen komende scheidsrechters was geweldig. Vooral met de Italiaanse, Schotse en Australische scheidsrechters hebben we enorm veel lol en plezier gehad en ook steun aan elkaar.
 
Op het WK vorig jaar heb ik bijna het maximale eruit gehaald. Ik floot de troostfinale om de derde en vierde plaats tussen Mexico en Portugal. Dat was al boven de verwachting. Er bestaan naast politieke invloeden namelijk ook hierarchische lijnen wat betreft de vraag wie welke wedstrijd mag fluiten. Dus ik zit nu al te gissen en te dromen waar het WK in Parijs voor mij zal eindigen. Bij het fluiten is mij in Rio het meest bijgebleven de wedstrijd tussen Brazilië en Italië. Volgens collega-scheidsrechters Michel en Mike floot ik die op z'n Pauls met een hoog gehalte van mijn scheidsrechtershandelsmerk: ' shake hands' en daarvóór net doen of je een gele kaart wil geven, maar ik trek dan mijn zakdoek, snuit zogenaamd mijn neus en spreek mijn beroemde slogan ' Shake Hands'. Ik vind dat je een wedstrijd niet moet doodfluiten met gele kaarten maar in de geest van de wedstrijd moet fluiten, en dat gaat me op mijn manier goed af.
 
Het waren daarnaast de sociale ervaringen die het WK in Brazilië zo unieke maakten. Vooral het gesprek dat Michel en ik hadden met een Keniaanse speler die na afloop zei dat hij nog nooit met een blanke man had gesproken, en nu maar liefst twee uur lang. Het is een ervaring die nog steeds op mijn netvlies staat. Zulke contacten maken de Homeless World Cup uniek waardoor je ook als mens verandert. Het is ook een ervaring waar ik als Nederlander eigenlijk niet bij nadenk. Want in ons land is dat allemaal heel gewoon. De Keniaanse speler knuffelde ons bij wijze van afscheid toen hij in de spelersbus stapte. Het leek alsof je je kind voor het eerst op schoolreisje zag gaan. Geweldig allemaal. Dit is de Homeless World Cup familie ten voeten uit.
 
Ik denk dat de Nederlandse finalisten , zowel het Amsterdamse heren- als damesteam, hoge ogen gooien op het WK. Dit houdt helaas in dat Michel en ik als scheidsrechter voortijdig op een zijspoor zullen worden gezet. Maar dat hebben wij er graag voor over. Ik hoop dat Nederland de finale haalt, maar een halve finale zou ook al mooi zijn. Het is voor de Nederlandse scheidsrechters dan wel afwachten welke wedstrijden je dan krijgt. Je kunt geen wedstrijden fluiten waar je eigen land bij betrokken is; ofschoon het vorig jaar voorkwam dat we soms als grensrechter bij een Nederlandse wedstrijd werden aangesteld. Dit kwam overigens ook door het unieke feit dat Michel van Oudheusden, Mike Medina en ik als enig land met drie scheidsrechters waren geselecteerd. Dat zegt veel over de kwaliteit van de Nederlandse arbitrage.
 
Hoe dan ook, ik zit te popelen voor het komend WK en bouw al aardig wat spanning en kriebels in mijn buik op om over een paar dagen samen met Michel en de Nederlandse teams ons land te vertegenwoordigen op de Homeless World Cup. ' Ik heb er zin an', en ik ben super dankbaar dat ik dit door Stichting Life Goals en de KNVB weer mag meemaken.