Twee geweldige dagen met alleen maar finales. Allereerst vrijdag. Ik begon om 10uur met Tjsechië - Engeland. Een geweldige wedstrijd. Mijn vriend Louie is de coach van het Engelse team. Gelukkig voor onze vriendschap won hij. Engeland plaatste zich hierdoor bij de eerste twee van hun groep en gaan dus door.  Tjechië ging naar dezelfde poule als Nederland: De Dignitary Cup. Engeland plaatste zich door deze overwinning bij de eerste acht en gaat door voor de Homeless World Cup. Daarna de geweldige wedstrijd Zuid-Afrika tegen Ierland. Daar zag je dat de Engelsen, Schottten en Ieren toch één zijn. Ze stonden als één man achter de Ieren die zich mede daardoor voor een plaats in de kwartfinales van de City Cup plaatsten. De Homeless Cup is na de de tweede poulefase opgedeeld  in vijf Cups. Elke acht teams strijden voor een finaleplaats. Daarnaast heb je dan nog de damesfinale.

Na de wedstrijd Zuid-Afrika - Ierland was het tijd voor de absolute topper van vrijdag: Rusland - Italië. Rusland trok na een penaltyserie aan het langste eind. De eindscore was gelijk en Italië kon inpakken. Na Ghana tegen Noorwegen en Slovenië tegen Finland uit poule B en C  mocht ik terug naar de Champions League, namelijk Chili tegen Nigeria. Dit was een finale om de eerste en de tweede plaats in poule A. Poule A t/m D is te vergelijken met de Champions League en poule E t/m H met de Europa League.  Nigeria trok aan het langste eind en mocht door naar de kwartfinales zaterdag. Het WK-bid van Amsterdam ging vrijdagavond verder met een samenzijn van het Amsterdams gemeentebestuur, een delegatie van Stichting Life Goals en Mel Young en consorten. Als het nu niet lukt dan lukt het nooit meer. Ik moest zaterdagochtend beginnen op pitch 3. Dit was een goed teken. Dat betekende dat ik 's middags op het center court actief zou zijn. Na de kwartfinales van de Host Cup tussen Zwitsland en Slovenië was het tijd voor de topper in de City Cup tussen de Fillippijnen en Italië. De hele Filippijnse gemeenschap in Parijs kwam kijken. Dat bracht een sfeer met zich mee die onvergetelijk is. Helaas verloren de Filippijnen. Dit tot grote genoegdoening van mijn Italiaanse collega.

's Middags werd ik naar het center court gedirigeerd en ging het al kriebelen in mijn buik. Ik dacht mijn droom komt uit. Na de wedstrijd om de laatste plaatsen tussen Canada en Spanje werd het een halve finale tussen de temperamentvolle Zuid-Amerikaanse landen Mexico en Brazilië. Brazilië was dan ook nog eens regerend werldkampioen. Volgens Michel was dit eigenlijk de finale. Zelf heb ik dat niet zo beleefd want Mexico vernederde Brazilië met 5-1. Ik heb niet echt op zijn Pauls gefloten en achteraf gezien had ik de wedstrijd meer moeten laten gaan. Maar volgens de kenners had ik goed gefloten. Toch ben ik nog steeds met een dubbel gevoel naar de after party gegaan. Ik had niet goed gefloten, vond ikzelf. Maar ja het is nu eenmaal zo, en toch was ik zo trots als een pauw dat ik, na de troostfinale van vorig jaar, nu een halve finale mocht fluiten.  Het is gewoon kicken om zoiets mee te maken in een uitverkocht stadion ondanks de plensbuien. Morgen, zondag, nog één dag en dan zit het er weer op . Ik ben eigenlijk best wel blij om weer naar huis te gaan. Maar toch zou ik de Homeless World Cup niet willen misssen. Ook al is het hard werken met zo'n  tien tot vijftien interlands per dag. Het klinkt raar, maar ik kan maandag geen volkslied meer horen. Paul Nagtegaal