Een nieuwe mijlpaal in mijn scheidsrechterscarrière. Mijn honderdste interland is een feit: Polen-Kenia. Tevens gaf ik deze wedstrijd mijn eerste blauwe kaart; dit is te vergelijken met onze gele kaart.Daarvoor had ik de Oost Europese derby Hongarije -Kroatië gefloten.  Na een geweldig glas water mocht ik 40  minuten genieten van deze mijlpaal in mijn arbiterscarrière. Daarna volgde de wedstrijd Argentinië tegen Oekraïne. Bij deze wedstrijd was mijn assistent Shoes uit Zuid-Afrika niet op tijd. Heel bizar.

We zijn toen met als enige assistent hoofdscheidsrechter Ian Mc Gill uit Schotland aan de wedstrijd begonnen. Shoes bleek later op het verkeerde veld te staan.Dit leverde hem de Rose Fluit Award op. Dit is een beloning voor de grootste blunder die een  scheidsrechter op dit WK kan maken. Je moet dan iemand nomineren  van wie je vindt dat hij de grootste blunder die dag heeft gemaakt. Het gebeurt op informele basis, onder het genot van een drankje, en wordt gesponsord door Refsworld. Het is voornamelijk bedoeld om de spanning er een beetje af te halen. Het zag er overigens niet eens stom uit dat wij met zijn tweeën de line up van de teams deden. Maar toch zal Shoes morgen de hele dag met de rose fluit moeten fluiten voor deze blunder.

Daarna werd ik de hele morgen in de watten gelegd door mijn Australische collega omdat ik was aangesteld bij de wedstrijd India-Australie, en ja het heeft geholpen want de Aussies wonnen. Hoewel het tegendeel eigenlijk werd bewezen. Ik moest India maar liefst vier strafschoppen geven. De volgende wedstrijd was mijn eerste optreden in de dames-league: Kenia tegen Paraguay. Ik kan wel een woning bestellen in Kenia want mijn laatste wedstrijd op veld 2 was de herenwedstrijd tussen Kenia en Hongkong die de Kenianen overigens overtuigend wonnen. Al met al was het een mooie zonnige dag om mijn 100ste interland mee op te fleuren vandaag.

Door de vele wedstrijden op een dag en het feit dat wij als scheidsrechtersteam maar met z'n twaalven zijn  fluit  je heel veel wedstrijden, en ben je bij nog meer wedstrijden ook nog assistent. Al met ben ik aan het einde van de dag alweer aan mijn 113e interland bezig. Een respectabel aantal voor een doordeweekse dag. Collega Michel floot toevallig vaak op dezelfde tijden als ik. Zijn openingsduel vandaag, Filippijnen tegen Ghana,  was zeer vreemd want deze twee teams zitten ook bij Nederland in de poule. Daarna hanteerde hij de fluit bij Rusland-Chili, Noorwegen- Hongkong en Australië tegen Engeland. Al met al een mooi aantal wedstrijden die hij allemaal kaartloos tot een goed einde bracht.  In tegenstelling tot onze
wedstrijden haalden Frankrijk tegen Denemarken het einde niet. Onze Duitse collega was genoodzaakt om drie blauwe kaarten uit te delen waardoor het Franse team niet meer verder mocht spelen volgens de
regels. Je moet minimaal 2 veldspelers hebben en 1 keeper.

Net als bij het zaalvoetbal. Onze Duitse collega had zijn handen vol om de Fransen in het gareel te houden, maar helaas bleek Frankrijk een zeer slechte verliezer en met vele smerige overtredingen probeerden zij de boel te forceren. Dat lukte, en het Franse team kreeg drie terechte kaarten waardoor de wedstrijd werd gestaakt.  Een zwarte bladzijde in de Homeless World Cup geschiedenis. Reglementair hebben de Fransen de wedstrijd met 0-3 verloren.  De Fairplay Award kunnen ze dus uit hun hoofd zetten. De  aanstellingen voor morgen zien er weer goed uit met de wedstrijd Engeland-Frankrijk halverwege de dag. De spanning giert nu al door mijn lichaam. Volgens de evaluatie hadden we allemaal goed gefloten en waren er op de Franse delegatie na geen klachten over de arbitrage bij de competitiemanager. Ook de
managers- en coaches meeting gaf de scheidsrechters geen onvoldoende. Ik ga proberen het scenario voor morgen alvast af te laten spelen. Ik hoop op een happy ending. Al met al is het een spelletje voetbal van vier tegen vier. Ik ben er nog niet gerust op, maar ik hoop morgen meer te kunnen vertellen. Paul Nagtegaal